جز خاطره هر چه بین ما بود برفت

اتشکده ی دلم چنان سوخت زعشق

                                          کز کلبه ی جان ز آسمان دود برفت

کاش می شد  نفرین کرد کسی را که  به عشق خیانت کرد 

                               ولی حیف که نمی توانیم  چون روزگاری دوستشان  داشتیم           

                                و  این  است رسم  روزگار  که  باید  سوخت و ساخت  ولی 

                                   ساکت ماند. 

یه دنیا دلم گرفته